Szef Nvidii tańczy do NSYNC. Łamie komuś kostki na boisku. Gra w bollywoodzkim horrorze i wciela się w najgorszego nowego pracownika z „The Office“. Wszystko wygenerowane przez AI, wszystko fałszywe – i wszystko wygląda niepokojąco realnie.
Memy z Jensenem Huangiem to największa fala internetowego szyderstwa ostatnich tygodni.
I nie jest to przypadek.
O co właściwie chodzi z Jensenem Huangiem
12 listopada Nvidia ogłosiła, że jej współzałożyciel i wieloletni prezes rezygnuje ze stanowiska – ze skutkiem natychmiastowym, odchodząc też z zarządu. Po 33 latach i po zbudowaniu firmy wartej około 4 bilionów dolarów, która napędziła całą rewolucję AI. Stery przejęła tymczasowo dyrektorka finansowa Colette Kress.
Powód nie był biznesowy. Huang przyznał się do romansu z bizneswoman, którą amerykańskie służby łączyły z chińskim wywiadem. Potem pojawiły się doniesienia o kolejnych relacjach – w tym z menedżerką samej Nvidii. Firma zdążyła jeszcze zakomunikować, że jej prezes stał się „celem działań obcego wywiadu“.
Akcje Nvidii poleciały w dół. A internet zrobił to, co internet robi najlepiej.
AI nabija się z własnego twórcy
I tu zaczyna się najlepsza część.
Narzędzia, którymi tysiące ludzi przerabiają Huanga na bohatera teledysków, seriali i kina klasy B, działają na infrastrukturze, którą jego własna firma pomogła stworzyć. Generatywne AI – ta sama, na której Nvidia zarobiła fortunę – teraz bezlitośnie go wyśmiewa.
To trochę jak Spartakus, który obraca przeciwko Rzymowi broń rzymskich legionistów.
Skala robi wrażenie. Jeszcze na początku listopada firma Copyleaks, która wyłapuje manipulowane treści, naliczyła około 8,4 miliona wyświetleń przy ponad 70 postach o Huangu. Dziś tych filmów są już setki. Zjawisko odnotował nawet „New York Times“ – znak, że z niszowego żartu dla branży zrobił się fenomen popkulturowy.
Dlaczego akurat Huang dostał rykoszetem
Bo nie chodzi tylko o aferę.
Dla sporej części internetu Jensen Huang stał się żywym symbolem wszystkiego, co w AI zaczyna uwierać. Gigantyczne centra danych. Rosnące rachunki za prąd. Drożejąca pamięć RAM, która realnie podnosi ceny komputerów – coś, co użytkownicy czują już we własnych portfelach. I technologiczna oligarchia, w której kilku ludzi decyduje, dokąd zmierza świat.
Huang przez lata był twarzą tej rewolucji. Teraz jest twarzą jej kaca.
Memy stały się więc czymś więcej niż nabijaniem się z prywatnej wpadki. To zbiorowy, lekko wkurzony komentarz do całej branży – opakowany w taniec do NSYNC.
Memy z Jensenem Huangiem: hołd dla AI czy cios w jej stronę?
I tu robi się ciekawie, bo odpowiedź brzmi: jedno i drugie naraz.
Z jednej strony to zachwyt nowym medium. Masowy ruch pop-artu, w którym każdy z telefonem może odtworzyć scenę z filmu, podmienić twarze i dopracować każdy mikrogrymas. Zabawa czystą możliwością.
Z drugiej – to środkowy palec wystawiony całej AI. Ten sam gest, ta sama technologia, dwa przeciwne przesłania w jednym filmie.
Nasuwa się stare pytanie o puszki zupy Campbella Warhola. Czy to tylko tani recykling cudzych treści, czy jednak sztuka? Pewnie nikt tego nie rozstrzygnie. Ale sam fakt, że sieczka generowana masowo przez AI – byle jaka z założenia – potrafi wywołać taką dyskusję, mówi sporo o tym, w jakim momencie jesteśmy.
Mem wymyka się twórcy w sekundę po publikacji. Od tej chwili to my decydujemy, co znaczy.
A internet zdecydował, że znaczy jedno: nawet król AI nie jest zbyt duży, żeby jego własna technologia zrobiła z niego głupka.
źródło: pcworld.com




Dodaj komentarz