Zanim wyrzucisz tę zakurzoną komórkę z dolnej szuflady – sprawdź, co to za model.
Bo stare telefony, które jeszcze dekadę temu lądowały w koszu albo w skupie elektrozłomu, dziś potrafią być warte tyle, co przyzwoity smartfon. Kolekcjonerzy płacą za nie tysiące złotych, a w wyjątkowych przypadkach – nawet kilkanaście tysięcy.
Okazuje się, że klocek, który przeżył upadek z trzeciego piętra, może być lepszą lokatą niż niejedna lokata.
Dlaczego stare telefony są dziś tak cenne
Stare telefony komórkowe zyskują na wartości z czterech powodów naraz: nostalgii, rzadkości, designu i mody na minimalizm. Pokolenie dzisiejszych trzydziesto- i czterdziestolatków pamięta dzwonek Nokii 3310, grę w „Węża” i satysfakcjonujące klapnięcie rozkładanej Motoroli – i jest gotowe za te wspomnienia zapłacić. Do tego dochodzi rynkowa prostota: część modeli powstała w ograniczonej liczbie egzemplarzy, a ich krótki cykl życia sprawił, że dziś trudno je znaleźć.
Jest jeszcze piąty, mniej oczywisty powód. Telefon bez internetu, bez aplikacji i bez śledzenia zaczął być postrzegany jako luksus. Cyfrowy detoks w cenie zabytku.
Które modele łapią najwyższe ceny
Lista jest dłuższa, niż mogłoby się wydawać.
Na szczycie klasyki: Nokia 3310 – symbol niezniszczalności, w idealnym stanie kolekcjonerskim wyceniana od kilkuset do kilku tysięcy złotych. Obok niej Motorola Razr V3 z 2004 roku, czyli rozkładana klapka, która swego czasu była hitem wśród celebrytów i wciąż należy do najczęściej poszukiwanych „klapkowców”. Do tego Ericsson T28 z 1999 roku, jeden z pierwszych naprawdę cienkich telefonów, i luksusowa Nokia 8800 Arte ze szklano-metalową obudową.
Są też perełki dla znawców. Siemens S10 z 1998 roku – według kolekcjonerów pierwszy telefon z kolorowym wyświetlaczem. Benefon Esc! z wbudowanym GPS-em, dziś rzadki i bardzo pożądany. A dla tych z grubszym portfelem: Motorola DynaTAC 8000x, jeden z pierwszych telefonów świata, czy Nokia Mobira Senator ważąca prawie 10 kilogramów. Osobna kategoria to ikony popkultury – jak Nokia 8110, ta „bananowa” z „Matrixa”.
Nawet pierwszy iPhone z 2007 roku zdążył już wejść do grona urządzeń, które zyskują na wartości.
Co decyduje o tym, ile dostaniesz
Reguła jest brutalnie prosta: liczy się stan i komplet.
Egzemplarz idealny to taki nieużywany, najlepiej jeszcze z fabryczną folią. Oryginalne pudełko, ładowarka, instrukcja, baterie, a nawet paragon potrafią podbić cenę kilkukrotnie względem „gołego” telefonu. Ciekawostka: oryginalna bateria jest ceniona bardziej niż zamiennik – nawet jeśli dawno przestała trzymać prąd.
I najważniejsze – rzadkość. Im mniej egzemplarzy danego modelu przetrwało do dziś, tym większe zainteresowanie wśród kolekcjonerów i tym wyższa kwota na aukcji.
Gdzie się tym handluje
Głównym placem targowym są aukcje internetowe, ale prawdziwe okazje wyławia się offline – w lombardach, na giełdach staroci i w szufladach znajomych. Wokół tematu wyrosła cała „tech archeologia”: grupy na Facebooku i fora, gdzie pasjonaci wymieniają się wiedzą, zdjęciami i namiarami na rzadkie sztuki. Są nawet kolekcjonerzy wyspecjalizowani wyłącznie w klapkach albo wyłącznie w Nokiach.
Dlaczego to może być coś więcej niż nostalgia
I tu robi się ciekawie. Eksperci przewidują, że niektóre modele mogą w ciągu dekady zyskać na wartości kilkukrotnie. Jak ujął to jeden z autorów: być może już za kilka lat za Twoją starą Nokię ktoś zapłaci tyle, co dziś za najnowszego iPhone’a.
Jest w tym spora ironia. Telefony, które projektowano jako zwykły sprzęt użytkowy – do zużycia i wyrzucenia – okazały się trwalsze i cenniejsze niż większość tego, co kupujemy dzisiaj. Ten, kto ich nie wyrzucił, dziś siedzi na małym skarbie.
Morał? Prawdziwą fortuną nie jest telefon, który wygląda jak stary. Tylko ten, który stary naprawdę jest – i przetrwał w jednym kawałku.
Okiem Techsettera
Zanim następnym razem zrobisz porządek w szufladach, zajrzyj do tej z kablami i ładowarkami sprzed epoki. Może się okazać, że przez lata trzymałaś tam nie elektrośmieć, a mały skarb.
źródło: gp24.pl
Dodaj komentarz